Straatfotografie in Antwerpen is haast overal mogelijk, maar waar maak ík mijn straatfoto’s? Mensen vragen mij daar regelmatig naar. Wellicht omdat de locaties niet altijd van de foto’s af te lezen zijn. En dus een poging tot antwoord.
Zeker negentig procent van mijn fotografie ontstaat in Antwerpen en Brussel. Dat is al zo sinds ik rond 2016-2017 steeds intensiever straatfotografie ging doen. Aan de ene kant is het gemakzucht: ik woon haast letterlijk op de gemeentegrens van Antwerpen. De tram naar het centrum van ’t Stad stopt aan mijn deur. Ik ben dus zo in mijn openbare fotostudio. En met de trein sta ik in 35 minuten op Brussel-Noord.
Door steeds op dezelfde plaatsen te komen, dwing je jezelf telkens anders naar iets te kijken. Je wil immers niet steeds dezelfde foto maken. Ze zullen het bij National Geographic misschien niet beamen, maar als de straat je werkterrein is, kan je juist door weinig te reizen een betere fotograaf worden.
Straatfotografie in Antwerpen
Fotograferen doe ik meestal alleen. Ik trek er liefst een uur of drie, vier voor uit, soms een hele dag: even een kwartiertje tussen de soep en de aardappelen werkt niet voor mij, omdat het tijd kost om concentratie op te bouwen en geschikte locaties te vinden.
Plannen voor wat ik ga doen maak ik zelden. Vaak bepaal ik pas in de tram bij welke halte ik uitstap. In Antwerpen fotografeer ik wel vooral binnen de Ring. Ik zie graag iets van een mens op een foto, en buiten de Ring vind je beduidend minder leven op straat, tenzij je auto’s of fietsers daartoe rekent, of op een zonnige dag naar een park gaat.
Voor de locals: Tram 7 verlaat ik nogal eens bij de Nationale Bank of Meirbrug, Tram 15 geregeld bij Diamant. Maar elders is ook mogelijk.
Ik zoek de plaatsen op waar je wandelaars kan tegenkomen. Het moeten er niet te veel zijn. Ik hou van eenzame figuren op foto’s. Op de altijd drukke Meir is één enkele wandelaar lastiger binnen een kader te proppen. Ik vermijd zulke plaatsen het liefst helemaal, omdat ik de drukte in populaire winkelstraten eigenlijk niet goed verdraag, maar wanneer ik een camera bij me heb, kan ik me mentaal wel afsluiten van al die krioelende kopers.
Goed licht voor straatfoto’s
Tijdens mijn zoektocht naar een foto laat ik me leiden door de zon, als die tenminste zijn best doet, of anders het toeval. Dan passeer ik bijvoorbeeld een zijstraat en vraag ik me af of er iets kan zijn dat een geslaagd beeld kan opleveren. Dat iets mag je ruim zien: een met graffiti besmeurd elektriciteitskastje kan volstaan.
Goed licht op de plek waar je fotografeert is natuurlijk belangrijk, maar ook goed is relatief. Op grijze dagen maakt het meestal niet veel verschil waar je bent, op zonnige dagen wel. Ik hou van hard licht zoals je midden op de dag tegenkomt. Dat geeft sterke contrasten en ruimte voor abstracties. Maar ik ga zelden bewust naar buiten voor een bepaald soort licht. Ik doe het met wat de straat me voorschotelt. Dat is al jaren mijn motto.
Een wandeling door Antwerpen kan me overal heen voeren, maar buurten waar ik vaker rondhang zijn Sint-Andries, de theaterbuurt, het historisch centrum, en in iets mindere mate het Statiekwartier en rondom de Rooseveltplaats. Ook het centraal station, waar ik geregeld workshops geef, loop ik geregeld binnen. Het is moeilijk om je er als straatfotograaf te vervelen.
Soms beland ik in de universiteitsbuurt of in die twee straatjes die in Antwerpen ietwat pompeus Chinatown worden genoemd. Daar heb je vaak grillige schaduwen. De gemoderniseerde Scheldekaaien lenen zich goed voor minimalistische beelden.
Ruw en ongepolijst
Ook al valt mijn werk als straatfotografie te categoriseren, ik ben niet bezig met het vastleggen van het straatleven of oogverblindende architectuur. Ik zoek primair naar details, onverwachte combinaties en sfeerbeelden, en die kan je overal vinden.
Vergankelijkheid is iets anders wat in mijn fotografie een rol speelt, dus als er sporen zijn van verval of er ligt gewoon rommel, dan ben ik snel in mijn element. Ik hou van ruw en ongepolijst.
Tegelijkertijd wek ik niet graag wantrouwen, dus vermijd ik plaatsen waar mensen zich merkbaar ongemakkelijk voelen als ze iemand zien fotograferen. Er is tegenwoordig een zekere allergie voor camera’s, in tegenstelling tot gsm’s. Dat is met name het geval in volksbuurten waar je normaal enkel komt als je er woont, of plekken waar veel daklozen rondhangen of mensen die zich met drank en/of drugs bezighouden. Dat is meer iets voor een documentaire-fotograaf.
Veiligheid is een aspect dat meetelt. Voor mij is straatfotografie in Antwerpen geen oorlogsfotografie: het is niet zo noodzakelijk dat ik er grote risico’s voor wil lopen. Om de hoek loert altijd weer een andere foto die je wel kan maken zonder in de problemen te komen.
Workshops Straatfotografie met een Creatieve Twist
Zoek je een workshop straatfotografie die je echt creatiever maakt? Wil je testen of straatfotografie iets voor jou is? Wil je de diepte in? Of heb je schroom om mensen te fotograferen? Leer het van een prof!
Als een van de weinige professionele straatfotografen in België heb ik al honderden mensen begeleid tijdens workshops in Antwerpen, Brussel en andere steden. Bij mij ben je verzekerd van persoonlijke aandacht. Ik werk in kleine groepjes, houd rekening met jouw wensen en laat je de wereld op een andere manier bekijken. In iedereen schuilt een creatieve fotograaf. Ik help je om die te ontdekken.
“Marc attendeert op interessante lichtinvallen en omgevingselementen, besteedt aandacht aan compositie, suggereert boeiende standpunten, biedt antwoord op technische vragen, en bovenal, hij geeft je meer vertrouwen (…) zelfs in de kleinste gemeente zal Marc je nog weten te begeesteren met bijzondere invalshoeken en benaderingen.” (Line)
“Het was zaaalig. Jouw aanpak van die workshop komt voor mij dicht bij het ideale: eenvoudig , doelgericht, praktisch, kortom, zoals het zou moeten.” (Marc E.)