Wat we hier zien, hoef ik de doorsnee Antwerpenaar niet te vertellen. Maar vooruit, voor de nieuwkomers: op de achtergrond de oude politietoren aan de Oudaan, en op de voorgrond de omgevallen blokkendoos die de Bijenkorf heet en ooit als winkelcentrum is bedacht. De toren staat leeg sinds 2023, de Bijenkorf half leeg sinds mensenheugenis. Samen lijken ze vanuit de ruimte op Antwerpen gedropt, zo groot is het contrast met de omgeving.
De politietoren, geopend in 1966, en de acht jaar jongere Bijenkorf zijn kinderen van hun tijd. Niet iedereen wordt er lyrisch van. Ik vind ze wel sympathiek. Ze horen bij de wereld waarin ik opgroeide. Het is architectuur uit een periode van exploderende welvaart en ongeremd optimisme ondanks dat er meer ellende was dan vandaag. Toen mocht je in een stadscentrum nog extravagante dingen neerzetten.
Een verblijf op het binnenpleintje van de Bijenkorf voelt dan ook als een trip down memory lane, zoals Engelstaligen dat noemen. Maar het is een eenzame trip. De enige mensen die je er tegenkomt zijn kooplustigen die hun wagen in de ondergrondse parkeergarage hebben achtergelaten en daarna vlug vlug naburige straten opzoeken. Is de tijd van kleine boetiekjes echt voorbij? Willen mensen alleen nog kopen waar iederéén koopt? Waarom ruik ik hier geen hippe koffiebar?
Ik zou op deze plek graag iets van die sfeer van vroeger willen vastleggen. Maar welke foto ik ook maak, het beeld blijft somber. Dit is de ouder wordende stad. Net als bij mensen verschijnen er rimpels en gaat alles hangen, totdat er een doos anti-agingproducten wordt opengetrokken om het verval een cosmetische halt toe te roepen. Welke middeltjes zullen er dit keer in zitten?
Oorspronkelijk gepubliceerd in de Gazet van Antwerpen, 2024.