Over een straatfotograaf

Mensen zien een vleugje mysterie in mijn foto’s. Tenminste, dat hoor ik zeggen. Of ze noemen ze sfeervol. Misschien zoek ik dat als ik fotografeer. Naar een vonkje mysterie, een beetje sfeer. Ik zeg misschien, want ik denk niet te veel na over waarom ik doe wat ik doe. Feit is dat ik graag de straat op ga, en de stedelijke chaos om mij heen fotografeer. Vooral in Antwerpen, maar ook geregeld in Brussel, en soms elders. In Belgische steden moet je nooit ver zoeken voor wat chaos.

Als ik op pad ga, heb ik zelden een vast omlijnd plan. Dat hoeft niet. Wanneer je ogen een zoeker worden, zie je meer dan je denkt. Ik word nogal eens aangetrokken door personen of situaties die rust uitstralen of een zekere melancholie, en ik creëer graag een ietwat filmische omgeving vol kleur, licht en schaduw waarin je niet precies weet wat er gebeurt.

Veel straatfotografen zien zich als verhalenvertellers. Ik ben hooguit een alineaverteller, en meer wil ik niet zijn. Mensen zijn ankerpunten in mijn foto’s, maar spelen niet altijd de hoofdrol. Soms is het vrij helder wat ik in beeld breng, maar vaker moet je zelf invullen wat je erin ziet. Dat sluipt er automatisch in. Ik zoek geen glasheldere boodschappen. Laat het beeld zijn wat het is. Mooi, lelijk. Of donker, dreigend, mysterieus, lieftallig, zoet. Kies zelf.

Straatfotograaf tegen wil en dank

Straatfotografie neemt me in beslag sinds ik in een tijdsbestek van zeven maanden mijn beide ouders verloor, een langdurige relatie op de klippen zag lopen, een kersverse job kwijtspeelde, en zonder inkomen viel in een land waarin ik op dat moment nauwelijks iemand kende. Of ik daarom straatfotograaf ben, is wat kort door de bocht. Maar het was tijd voor wat nieuws.

Als eerbetoon aan mijn vader, bij leven en welzijn hobbyfotograaf, kocht ik van de bescheiden erfenis een nieuwe camera. Ik had al eerder gefotografeerd, best veel eigenlijk, en ik was daar soms zelfs voor betaald. Maar echt serieus had ik fotografie nooit genomen.

Dat veranderde toen ik me met die nieuwe camera de straat op dwong. In de stenen massa die België heet, ontmoette ik stadsbewoners die gehaast op weg waren om de afspraken van hun druk-druk-drukke leven niet te missen. Of ze deden het tegenovergestelde. Verdeden hun tijd op straathoeken, schuilden voor de regen, wachtten op treinen, taxi’s en toeval dat nooit kwam. Ieder met particuliere problemen en geneugten. Fysiek aanwezig, maar in een eigen hier en nu. Misschien was jij wel een van hen: onbewust object in het rechthoek voor mijn oog.

Het fotograferen van de stedelijke chaos bleek een prima instrument om mijn eigen onrust te sussen, om wilde gedachten tot stilte te manen, mijn blik te verruimen en mezelf te vergeten. En dat is het nog steeds. Wat zeg ik? Een verslaving, dát is het!

Bij straatfotografie moet je het doen met de beperkingen die de realiteit je oplegt. Zo gaat dat ook in de journalistiek. Dat was lang mijn vakgebied. Maar anders dan bij persfotografie ontbreekt de druk van de actualiteit en bepaal jij binnen dat raamwerk hoe de elementen worden vormgegeven. Dat geeft vrijheid. Véél vrijheid, en daar hou ik van. Je manipuleert de werkelijkheid, past ze aan je eigen visie aan. En laat de kijker bepalen wat hij in de foto ziet. Een beetje mysterie, en een toefje sfeer, bijvoorbeeld.


Waardeer deze website!

De artikelen en tips op deze site zijn gratis, en hopelijk geef ik je hiermee de nodige inspiratie. Als je jouw waardering wil laten zien, dan kan je een kleine bijdrage doen. Dat helpt mij om straatfotografie te blijven promoten.

Naam*

E-mailadres*

Bedrag €*




Workshops, lezingen

Straatfotografie is een laagdrempelig genre. Maar zeker niet gemakkelijk. Er is geen ander genre waarbij je als fotograaf zo weinig controle hebt over je werk. Ik vind het leuk om anderen te helpen straatfoto’s te maken, zodat ze sneller mooie resultaten bereiken.

  • Zit je in een fotoclub, kan je me uitnodigen voor een lezing over straatfotografie, natuurlijk met veel foto’s.
  • Fotografeer je zelf, doe dan mee aan een workshop.
  • Ik verzorg ook interactieve presentaties voor fotografie-opleidingen. Meer weten? Je mag altijd contact opnemen.

De foto van mij in de rode kamer is gemaakt door collega-straatfotograaf Yves Van Tente. Het portret bovenaan door Valerie de Jong.