Over een straatfotograaf

Mensen zien een vleugje mysterie in mijn foto’s. Tenminste, dat hoor ik zeggen. Of ze noemen ze sfeervol. Misschien zoek ik dat als ik fotografeer. Naar een vonkje mysterie, een beetje sfeer. Onverwachte schoonheid. Ik zeg misschien, want ik denk niet te veel na over waarom ik doe wat ik doe. Feit is dat ik graag de straat op ga, en mensen fotografeer in de stedelijke chaos om mij heen.

Als ik op pad ga, heb ik zelden een vast omlijnd plan. Dat hoeft niet. Wanneer je ogen een zoeker worden, zie je meer dan je denkt. Je gaat je vragen stellen. Waarom hangt er een envelop half uit de brievenbus en spinrag voor het raam? Waar gaan de mensen naartoe? Wat maakt de een zo triest en de ander zo vrolijk? En hebben al die anderen wel oog voor het decor waarin ze rondwandelen?

Vragen. Toch moet je de antwoorden niet willen weten. De kans is groot dat ze  banaal zijn en dan houdt het dromen op. Het liefst zoek ik naar rustpunten en laat ik een of twee mensen voor figurant spelen, in hun eigen filmische omgeving vol kleur, licht en schaduw. En verder doe ik er het zwijgen toe. Laat het beeld zijn wat het is. Mooi, lelijk. Of donker, dreigend, mysterieus, lieftallig, zoet. Zonder reden.

Straatfotograaf tegen wil en dank?

Straatfotografie neemt me in beslag sinds ik in een tijdsbestek van zeven maanden mijn beide ouders verloor, een relatie op de klippen zag lopen, een kersverse job kwijtspeelde, en zonder inkomen viel in een land waarin ik op dat moment nauwelijks iemand kende. Of ik daarom straatfotograaf ben, is wat kort door de bocht. Maar het was tijd voor wat nieuws.

Als eerbetoon aan mijn vader, bij leven en welzijn hobbyfotograaf, kocht ik van de bescheiden erfenis een nieuwe camera. Ik had al eerder gefotografeerd, best veel eigenlijk, en ik was daar soms zelfs voor betaald. Maar echt serieus had ik fotografie nooit genomen.

Dat veranderde toen ik me met die nieuwe camera de straat op dwong. In de stenen massa die België heet, ontmoette ik mannen die hun tijd verdeden op straathoeken en bankjes, zag ik vrouwen rondwentelen in een eigen warme cocon en verder liep zowat iedereen verloren in winkelcentra die allemaal hetzelfde verkochten. De mensen schuilden voor de regen en wachtten op treinen, taxi’s en toeval dat nooit kwam. Vaak samen, soms alleen. Ieder in het eigen hier en nu, met particuliere problemen en geneugten. Misschien was jij wel een van hen: onbewust object in het rechthoek voor mijn oog.

Het fotograferen van de stedelijke chaos bleek een prima instrument om mijn eigen onrust te sussen, om wilde gedachten tot stilte te manen, en mezelf even te vergeten. En dat is het nog steeds. Wat zeg ik? Een verslaving, dát is het!

Bij straatfotografie moet je het doen met de beperkingen die de realiteit je oplegt. Zo gaat dat ook in de journalistiek. Dat was lang mijn vakgebied. Maar anders dan bij persfotografie ontbreekt de druk van de actualiteit en bepaal jij binnen dat raamwerk hoe de elementen worden vormgegeven. Dat geeft vrijheid. Véél vrijheid, en daar hou ik van. Je manipuleert de werkelijkheid, past ze aan je eigen visie aan. En laat de kijker bepalen wat hij in de foto ziet. Een beetje mysterie, en een toefje sfeer, bijvoorbeeld.


Ga mee de straat op

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt alle updates van deze website gratis in je mailbox. En dat niet alleen: je ontvangt ook een gratis e-book waarin ik negen van mijn favoriete foto’s bespreek.


Workshops, lezingen, media

Straatfotografie is een laagdrempelig genre. Een eenvoudige camera volstaat. Maar gemakkelijk is straatfotografie zeker niet. Er is geen ander genre waarbij je als fotograaf zo weinig controle hebt over je werk. Het vraagt tijd en geduld om daarmee om te gaan.

Ik vind het leuk om anderen te helpen straatfoto’s te maken, zodat ze sneller mooie resultaten bereiken. Zit je in een fotoclub, kan je me uitnodigen voor een lezing over straatfotografie, natuurlijk met veel foto’s. Fotografeer je zelf, doe dan mee aan een workshop. Ook scholen die fotografiecursussen aanbieden, deden al een beroep op mij. Zo was ik gastdocent straatfotografie bij CVO De Verdieping in Heusden-Zolder.

Het Amerikaanse Street Photography Magazine publiceerde in augustus 2019 een interview over mijn werk. In juni 2019 was ik Fotograaf van de Maand in de Gazet van Antwerpen. Uiteraard mag je voor vragen over straatfotografie ook altijd gewoon contact opnemen.

De foto van mij in de rode kamer is gemaakt door collega-straatfotograaf Yves Van Tente. Het portret bovenaan door Valerie de Jong.