Ik grijp niet vaak terug naar oudere foto’s, maar nu is er een reden. Tijd voor straatfotografie in Parijs, anno 2020.
Als ik dit schrijf is het bijna vijf jaar geleden dat de pandemie toesloeg. In de week voor corona het openbare leven stillegde, was ik twee maal in Parijs. De aanleiding was niet straatfotografie, maar een meet & greet met enkele acteurs uit de Netflix-reeks Stranger Things, waar mijn tienerdochter absoluut heen wilde. We gingen een dagje op en neer met de trein. Eigenlijk zou het maar één keer zijn. Omdat een van die twee acteurs die ochtend echter door stormweer vast zat in Engeland, werd het evenement een week later herhaald. Dus zakten we nog eens af naar de Franse hoofdstad. Terwijl mijn dochter nieuwe vrienden maakte in een luxueus zalencentrum, ging ik een paar uur de stad in.
Straatfotografie in Parijs
Voor wie de stad kent: de eerste keer bewoog ik me tussen Porte Maillot en de Pont Neuf, de tweede keer dwaalde ik korte tijd door Pigalle en Montmartre. Het moest vlug vlug.
Ik had Parijs al vaker bezocht, maar nooit eerder met de bedoeling straatfoto’s te maken. Ik had geen geluk met het weer. De eerste keer was het winderig en steenkoud, een week later regende het.
De omstandigheden waren dus verre van ideaal. Desondanks was er geen gebrek aan prikkels en ideeën. Het verbaast niet dat straatfotografie in Parijs populair is. Waar je in Antwerpen soms al je creativiteit moet gebruiken om interessante foto’s te ontdekken, dienen de onderwerpen zich in Parijs veelal op een presenteerblaadje aan. Prachtige decors natuurlijk en overal bedrijvigheid. En omdat de stad gewend is aan toeristen met een camera, val je totaal niet op, zolang je binnen de Boulevard Périphérique blijft. Al was er ergens toch iemand die me aansprak en vroeg wat ik met mijn camera deed. Ik zei dat ik foto’s maakte. Tja, wat anders?
In de buurt van het Gare du Nord was ik extra alert, vanwege de vele benevelde geesten en grijpgrage vingers, maar verder kon ik redelijk mijn gang gaan.
Mondmaskers
Corona was destijds al volop in het nieuws. Frankrijk had juist zijn eerste dode geregistreerd. In China waren al ettelijke slachtoffers gevallen en ook vanuit de skigebieden in de Alpen kwamen onheilspellende berichten. Maar je kon je nog vrij bewegen.
Bij het tweede bezoekje aan Parijs was de meet & greet niet in het centrum, maar nabij het vliegveld Charles de Gaulle. Omdat er een staking was bij de spoorwegen, moest ik vanaf het vliegveld de bus nemen om in de binnenstad te geraken. Die bus zat voor de helft vol met vliegreizigers uit Azië die zonder uitzondering een mondmasker droegen. Er hing iets ongemakkelijks in de lucht, dat voelde je. Al kon ik niet vermoeden dat we niet veel later ook in België met mondmaskers over straat gingen.
Niemand kon voorspellen hoe lang de pandemie zou duren. De straat leek enige tijd vijandig gebied. Ik heb er destijds een paar blogposts over geschreven. Zou er nog een nieuw bezoekje aan Parijs in zitten voor wat straatfotografie? De foto’s die ik toen in Parijs maakte, behoren allicht niet tot mijn beste, maar zijn door die context in mijn geheugen gegrift.
Hieronder een kleine selectie. Klik op de foto’s om ze te vergroten.