Over mij, de straat en deze site

Deel deze pagina

Soms is het te druk in je hoofd. Te veel gedachten. Of de muren komen op je af. Wat doe jij dan? Ik sus de onrust op straat, met mijn camera. Hoewel ik zelden naar buiten ga met een helder omlijnd plan, lijk ik er onbewust te zoeken naar een vleugje mysterie in het alledaagse, en een flits van herkenning. Tenminste, die indruk krijg ik als ik anderen over mijn foto’s hoor praten.

Op straat is meer te zien dan een vluchtige blik vertelt. Tussen welke hoop en wat voor vrees leven de mensen die je dagelijks ontmoet? Wat denken ze, wat doen ze? Bij wie horen ze? En waar komen al die subtiele tekenen van isolement en vervreemding vandaan? Of zijn wij de enigen die ze zien?

Een boel vragen. Toch moet je de antwoorden niet willen weten. Ze zouden heel banaal kunnen zijn, en dan houdt het dromen op. Bovendien moet je contact maken om anderen te begrijpen. Smalltalk is een vak apart. Ik fotografeer. Daarom ben ik op straat. Het liefst laat ik mensen ongemerkt voor figurant spelen in hun eigen filmische omgeving vol kleur, licht en schaduw. Zo blijft het mysterie intact.

Straatfotograaf tegen wil en dank?

Straatfotografie neemt me in beslag sinds ik in een tijdsbestek van zeven maanden mijn beide ouders verloor, mijn huwelijk op de klippen zag lopen, een kersverse job kwijtspeelde, en volledig zonder inkomen viel in een land waarin ik nauwelijks iemand kende. Of ik daarom foto’s maak, is wellicht wat kort door de bocht. Maar het was wel tijd voor een wedergeboorte, tegen wil en dank.

Als eerbetoon aan mijn vader, bij leven en welzijn hobbyfotograaf, kocht ik van de bescheiden erfenis een nieuwe camera. Ik had al eerder gefotografeerd, was daar soms zelfs voor betaald. Maar echt serieus had ik fotografie nooit genomen.

Dat veranderde toen ik me met die nieuwe camera de straat op dwong. Daar, in de stenen massa die België heet, herkende ik mezelf in mannen die hun tijd verdeden op straathoeken en bankjes, en zag ik vrouwen die onbereikbaar speelden zonder dat ze het wisten. Ze liepen verloren in winkelcentra, aten, dronken, lachten, schuilden voor de regen, en wachtten op treinen, taxi’s en toeval dat nooit kwam. Soms samen, vaak alleen. Misschien was jij wel een van hen.

Bij straatfotografie moet je het doen met de beperkingen die de realiteit je oplegt. Zo gaat dat ook in de journalistiek. Dat was lang mijn vakgebied. Maar anders dan bij persfotografie ontbreekt de druk van de actualiteit en bepaal jij binnen dat raamwerk hoe de elementen worden vormgegeven. Dat geeft vrijheid. Je manipuleert de werkelijkheid om ze te tonen zoals jij ze ziet.

Ga mee de straat op

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt alle updates van deze website gratis in je mailbox.

Je kan me ook uitnodigen voor een lezing over straatfotografie, natuurlijk met veel foto’s. Fotografeer je zelf, doe dan mee aan een workshop. En uiteraard mag je altijd contact opnemen. Op jouw vragen geef ik wél antwoord.

De foto van mij in de rode kamer is gemaakt door Yves Van Tente.


Deel deze pagina