Over de straatfotograaf in mij

Deel deze pagina

Mensen zien een vleugje mysterie in mijn foto’s. Of noemen ze erg sfeervol. Tenminste, dat hoor ik zeggen. Waarschijnlijk zoek ik daarnaar als ik fotografeer. Naar een vonkje mysterie, een beetje sfeer. Onverwachte schoonheid. Ik zeg waarschijnlijk, want ik denk niet te veel na over waarom ik doe wat ik doe. Feit is dat ik graag de straat op ga. Bijvoorbeeld als het te druk is in mijn hoofd. Een camera is een prima instrument om de onrust te sussen, wilde gedachten tot stilte te manen, en jezelf te vergeten.

Ik ga zelden buiten met een vast omlijnd plan. Dat hoeft niet. Als je ogen een zoeker worden, zie je meer dan je denkt. Je gaat je vragen stellen. Waar gaan de mensen die je ontmoet naartoe? Tussen welke hoop en wat voor vrees leven ze? Wat maakt de een zo triest en de ander zo vrolijk? Zien ze wel wat wij zien? En waarom hangt er een envelop half uit de brievenbus en spinrag voor het raam?

Een boel vragen. Toch moet je de antwoorden niet willen weten. De kans is groot dat ze  banaal zijn, en dan houdt het dromen op. Dus is het gepast te zwijgen. Ik fotografeer. Daarom ben ik op straat. Niet om te praten. Het liefst laat ik mensen voor figurant spelen, in hun eigen filmische omgeving vol kleur, licht en schaduw. Vragen blijven soms beter zonder antwoord. Dan blijft het mysterie intact.

Het mag mooi zijn. Donker, dreigend, mysterieus, lieftallig, zoet. Zonder reden.

Straatfotograaf tegen wil en dank?

Straatfotografie neemt me in beslag sinds ik in een tijdsbestek van zeven maanden mijn beide ouders verloor, mijn huwelijk op de klippen zag lopen, een kersverse job kwijtspeelde, en volledig zonder inkomen viel in een land waarin ik op dat moment nauwelijks iemand kende. Of ik daarom straatfotograaf ben, is wat kort door de bocht. Maar het was tijd voor een wedergeboorte, tegen wil en dank.

Als eerbetoon aan mijn vader, bij leven en welzijn hobbyfotograaf, kocht ik van de bescheiden erfenis een nieuwe camera. Ik had al eerder gefotografeerd, best veel eigenlijk, en ik was daar soms zelfs voor betaald. Maar echt serieus had ik fotografie nooit genomen.

Dat veranderde toen ik me met die nieuwe camera de straat op dwong. Daar, in de stenen massa die België heet, herkende ik mezelf in mannen die hun tijd verdeden op straathoeken en bankjes, en zag ik vrouwen die onbereikbaar speelden zonder dat ze het wisten. Ze liepen verloren in winkelcentra, aten, dronken, lachten, schuilden voor de regen, en wachtten op treinen, taxi’s en toeval dat nooit kwam. Soms samen, vaak alleen. Niemand trok zich iets aan van wat de media blokletterden. Ieder leefde in het hier en nu, met particuliere problemen en geneugten. Misschien was jij wel een van hen. Onbewust object in een rechthoek voor mijn oog.

Bij straatfotografie moet je het doen met de beperkingen die de realiteit je oplegt. Zo gaat dat ook in de journalistiek. Dat was lang mijn vakgebied. Maar anders dan bij persfotografie ontbreekt de druk van de actualiteit en bepaal jij binnen dat raamwerk hoe de elementen worden vormgegeven. Dat geeft vrijheid. Je manipuleert de werkelijkheid om ze te tonen zoals jij ze ziet.

Ga mee de straat op

Vul hieronder je e-mailadres in en je krijgt alle updates van deze website gratis in je mailbox. En dat niet alleen: je ontvangt ook een gratis e-book waarin ik negen van mijn favoriete foto’s bespreek.

Workshops, lezingen, media

Straatfotografie is een laagdrempelig genre. Een eenvoudige camera volstaat. Maar gemakkelijk is straatfotografie zeker niet. Het vraagt tijd en geduld om beter te worden.

Ik vind het leuk om anderen te helpen straatfoto’s te maken, zodat ze sneller mooie resultaten bereiken. Zit je in een fotoclub, kan je me uitnodigen voor een lezing over straatfotografie, natuurlijk met veel foto’s. Fotografeer je zelf, doe dan mee aan een workshop. Ook scholen die fotografiecursussen aanbieden, hebben al een beroep op mij gedaan. Zo was ik in juni 2019 gastdocent straatfotografie bij CVO De Verdieping in Heusden-Zolder.

Het Amerikaanse Street Photography Magazine publiceerde in augustus 2019 een interview met mij. In juni 2019 was ik Fotograaf van de Maand in de Gazet van Antwerpen.

Ik lever desgewenst werk in opdracht, ook als straatfotograaf. Uiteraard mag je voor vragen over straatfotografie ook altijd gewoon contact opnemen.

De foto van mij in de rode kamer is gemaakt door collega-straatfotograaf Yves Van Tente. Het portret bovenaan door Valerie de Jong.


Deel deze pagina