Over mij

Deel deze pagina

Straatfotograaf Marc Pennartz werd geboren in Nederland, en woont nu in België, in de regio Antwerpen. Als journalist schreef hij voor diverse kranten en tijdschriften. Tegenwoordig werkt hij als freelance webredacteur en tekstschrijver. Bezoek marcpennartz.nl voor zijn Nederlandse boeken en artikelen.


Ik kijk graag vanaf de zijlijn. Letterlijk. Figuurlijk. En wat ik zie, geef ik door, want iets maken en dan publiceren doe ik al mijn hele leven. Of daar iemand op zit te wachten? Geen idee, maar is dat belangrijk? Het is moeilijk wachten op iets waarvan je het bestaan niet kent.

waarom straatfotografieMijn eerste liefde was verhalen verzinnen, vaak verhalen met wortels in de werkelijkheid. Ik geef graag een draai aan de realiteit. Die is immers vreemder dan fictie, zegt het cliché. Journalist werd mijn beroep.

Ik heb ook altijd een liefde voor afbeeldingen gehad. Een genenkwestie? Mijn vader was een hobbyfotograaf, mijn broer heeft een fotoboek op zijn naam staan en een neef verdient de kost als uitgever van kunstboeken. Misschien verkoos ik daarom strips op de lagere school. Met “echte” jeugdliteratuur had ik veel minder. Ik tekende graag, maar had er weinig geduld voor. Mijn eerste foto’s maakte ik met de afgedankte Kodak Instamatic van mijn broer. Dat was leuk. Maar er zijn veel leuke dingen. Dus schreef ik ook en maakte ik muziek. Ik heb enigszins een scanner personality, zoals psychologen dat tegenwoordig noemen.

Iets weerhield me ervan om meer te fotograferen. Als kind kreeg ik de indruk dat een goede foto maken best ingewikkeld was. Dan stond mijn vader, een ware techneut, een half uur met zijn analoge Praktica over een bloem gebogen en kwam er uiteindelijk één foto uit. Als zijn camera weer niet kapot was. Fototoestellen leken in mijn jeugd uiterst breekbaar. Maar de dia-avonden thuis waren evenementen. Vooral de straatbeelden uit Parijs, die vader schoot op een van onze bezoekjes aan de Franse hoofdstad, zag ik graag. Vaders plaatjes van bloemen vond ik daarentegen nooit echt spannend.

Beroepshalve was ik lange tijd medeverantwoordelijk voor de opmaak en het beeldmateriaal van kranten en tijdschriften. Iets waarvan het oog veel leert. Ik was echter al de dertig gepasseerd toen ik mezelf een fatsoenlijke camera gunde. Die zette ik professioneel in omdat ik als journalist geregeld foto’s bij mijn verhalen nodig had, en de betere fotografen in mijn omgeving niet altijd beschikbaar waren.

Door de jaren heen werd het maken van foto’s haast een gewoonte. Mettertijd verdween de angst voor de techniek. Digitale camera’s kunnen wat meer hebben, lijkt het, en ze maken het fotograferen wat gemakkelijker. Iets wat puristen soms tegen de borst stuit. Maar foto’s maken gaat niet over camera’s. De ogen van de fotograaf zijn belangrijker dan lenzen, knoppen en wieltjes. En locatie speelt een rol. Een grote. Ik woonde lang op het Zweedse platteland. Bloemen fotografeerde ik weinig, maar wel natuurschoon. Er was niet veel anders. Een paar jaar geleden keerde ik terug naar de stad en vandaag is het vooral straatfotografie. Voor mij was dat geen bewuste keuze: ik ben me pas al doende gaan realiseren dat mijn foto’s in dat hokje passen. Maar ergens ook een logische ontwikkeling. Ook in straatfotografie maak je iets nieuws op basis van reële gegevens, geef je een draai aan de werkelijkheid. Maken en publiceren. En steeds iets anders.

Het houdt me in beweging. De Frans-Amerikaanse straatfotografe Valérie Jardin zei ooit dat ze meer investeert in schoenen dan in fotoapparatuur. Er is veel voor te zeggen. Straatfotografie vereist ook concentratie. Je moet alert blijven. Hierdoor vergeet je zowat alle dagelijkse bekommernissen. En het is spannend. Je weet nooit wat zich om de hoek bevindt. Sommigen doen yoga of mediteren om gezond te blijven, anderen nemen foto’s.


Marc Pennartz is ook te vinden op:

Vragen? Suggesties? Neem hier contact op met Marc Pennartz.


Deel deze pagina